Lange tijd functioneerde ik gewoon prima. Of zelfs goed.
Van buiten zag alles er prima uit.
Ik kreeg goede beoordelingen, meer verantwoordelijkheid.
Mensen vonden me betrouwbaar, een leuke collega en konden op me rekenen.
En toch klopte het niet. Wat ik jarenlang deed, zonder het zo te noemen,
was over frictie heen stappen.
Want ik voelde heel veel weerstand, boosheid en frustratie:
Wanneer beslissingen eindeloos leken te duren, Bij repetitieve en zinloze taken zonder betekenis. Manager die lekker op je schouder staan te hijgen. Organisaties zonder visie en richting.
Dat voelde ik dus allemaal wel.
Maar ik dacht: het hoort erbij.
Dus ik paste me aan.
Ik dacht nog harder na.
Ik ging nóg beter mijn best doen.
Dat ging een tijd goed.
Tot het me teveel begon af te nemen.
Energie.
Creativiteit.
Ruimte in mijn hoofd.
Thuis trok ik me terug.
Huishoudelijke dingen werden te veel.
Nieuwe ideeën begonnen, maar niet afgemaakt.
Mijn creativiteit en passie was totaal uitgedoofd.
Mijn lijf begon signalen te geven: spanning, pijn, onrust.
Ik was niet vastgelopen.
Ik was functioneel ongelukkig.
Wat er veranderde
Het verschil kwam niet doordat alles ineens perfect werd.
Maar doordat ik stopte met deze frictie onderdrukken.
Ik begon sneller te herkennen wanneer iets niet klopte.
Niet pas bij volledige uitputting, maar al bij de eerste signalen.
En in plaats van daar overheen te stappen,
maakte ik een kleine beweging.
Een belletje.
Een wandeling.
Een vraag stellen.
Iets één procent anders doen.
Dat is de kern van de FrictieFormule.
Frictie niet oplossen.
Maar lezen.
Wat we massaal verkeerd doen
Als werk schuurt, denken we vaak niet:
misschien klopt deze context niet?
We denken:
dan moet ik blijkbaar iets aan mezelf doen?
Dus we:
- gaan harder werken
- werken nóg meer aan onszelf
- verzamelen tools
- meten ons lijf alsof het een dashboard is
Niet omdat we dat willen.
Maar omdat we hopen dat we het voor onszelf dragelijker te maken dat we alles geven
voor een systeem dat ons eigenlijk leeg trekt.
De echte shift
De belangrijkste shift is geen andere baan.
Het is deze:
Van: ik moet mezelf fixen
Naar: ik kan frictie lezen
Zuchten, uitstel, cynisme en spanning
zijn geen zwakte. Het zijn signalen.
Frictie vraagt geen besluit.
Frictie vraagt een experiment.
En dat oefen je.
Keer op keer.
Breingenoten
In Breingenoten oefenen we dit samen.
Niet praten over verandering,
maar oefenen met kijken.
In een kleine groep.
Zonder prestatiedruk.
Met ruimte om te bewegen.
Voel je na het lezen of luisteren: ja, dit ben ik?
Dan vind je Breingenoten via de link op de site.
Niet omdat je stuk bent.
Maar omdat je brein beter tot zijn recht komt
in de juiste context.
