#22. Vastlopen in je werk terwijl je alles weet? Dit is waarom
Je weet het al. Wat je wilt. Wat je nodig hebt. Wat er moet veranderen in je werk.
Je hebt de boeken gelezen, podcasts geluisterd, misschien therapie gevolgd of al met een loopbaancoach gesproken.
En toch sta je stil.
Hoe kan dat?
Vastlopen in je werk betekent niet automatisch dat je te weinig inzicht hebt. Juist snelle denkers begrijpen vaak héél goed waarom ze vastlopen. Maar begrijpen wat er gebeurt en daadwerkelijk iets veranderen, zijn twee verschillende dingen.
Mijn ervaring met snelle denkers is dat nóg meer inzicht zelden de doorbraak geeft. Er is beweging nodig: iets anders doen, ervaren of organiseren in de context waarin je leeft en werkt.
Als loopbaancoach (al noem ik mezelf liever katalysator) voor snelle denkers zie ik dit vaak bij mensen die zich herkennen in ADHD, hoogbegaafdheid, HSP of dyslexie.
En eerlijk gezegd?
In dit artikel leg ik uit waarom je kunt vastlopen in je werk terwijl je precies weet wat er aan de hand is en wat volgens mij wél helpt om weer in beweging te komen.
Luister je liever? In aflevering 22 van Breingenoten: dé Podcast vertel ik het hele verhaal.
Waarom kun je vastlopen in je werk terwijl je precies weet wat er misgaat?
Snelle denkers zijn gewend om problemen op te lossen met hun hoofd. Je analyseert. Je begrijpt. Je ziet verbanden die anderen misschien missen.
Dat is je kracht.
Maar wanneer je vastloopt in je werk, kan precies die strategie je óók tegenhouden. Want inzicht zit in je hoofd. Beweging ontstaat pas wanneer er ook iets verandert in wat je doet, ervaart of in de omgeving waarin je functioneert.
Die twee volgen niet automatisch op elkaar. Je kunt bijvoorbeeld precies weten waarom je jezelf voortdurend aanpast op je werk en het tóch blijven doen.
Je kunt begrijpen waarom je iedere dag uitgeput thuiskomt en tóch de volgende ochtend hetzelfde patroon instappen.
Je kunt zelfs precies weten wat je eigenlijk wilt en tóch geen stap zetten.
Dat betekent niet dat er iets mis met je is.
Weten is simpelweg niet hetzelfde als bewegen.
Waarom snelle denkers vast kunnen komen te zitten in een analyse-lus
Er gebeurt nog iets interessants wanneer je een snel brein hebt. Meer inzicht kan uiteindelijk een manier worden om niet te hoeven bewegen.
Nog een podcast. Nog een boek. Nog één persoonlijkheidstest. Nog een gesprek. Nog even verder uitzoeken wat nou écht de juiste keuze is.
Het voelt als vooruitgang, want je bent druk bezig met jezelf en je toekomst.
Maar ondertussen verandert er niets.
Binnen De Rode Draad noem ik dit de analyse-lus: het patroon waarin je steeds meer probeert te begrijpen, terwijl je eigenlijk een ervaring of beweging nodig hebt.
Je brein draait op volle toeren. Je analyseert, verwerkt en ontdekt steeds meer.
Maar je zet geen stap. Herken je dit? Dan ben je zeker niet de enige.
Ik zie dit patroon regelmatig bij snelle denkers die vastlopen in hun werk, onder andere bij mensen die zich herkennen in ADHD, hoogbegaafdheid, dyslexie, autisme of HSP.
Hoe ziet vastlopen in je werk eruit bij snelle denkers?
Grofweg zie ik twee patronen terug.
Patroon 1: je blijft wisselen
Iedere twee of drie jaar een nieuwe baan. Een nieuwe functie. Een andere organisatie. Een frisse start. Eindelijk gaat het anders worden. En een tijdje voelt dat ook zo.
Tot langzaam hetzelfde gevoel terugkomt. De verveling. De frustratie. Het aanpassen. Het gevoel dat je niet helemaal tot je recht komt.
Misschien zat het probleem namelijk niet alleen in die specifieke baan. Misschien neem je bepaalde patronen steeds met je mee?
Patroon 2: je blijft juist zitten
Je houdt vol. Je past je aan. Je doet wat er van je verwacht wordt. En iedere dag lever je ongemerkt een klein stukje van jezelf in. Tot je op een gegeven moment thuiskomt en denkt:
Hoe ben ik hier eigenlijk terechtgekomen?
Aan de buitenkant functioneer je misschien prima. Maar vanbinnen kost het steeds meer energie.
Twee totaal verschillende routes. Maar ze kunnen uiteindelijk op dezelfde plek uitkomen:
steeds verder verwijderd raken van jezelf.
Wat helpt wél als je vastloopt in je werk?
Mijn antwoord is misschien minder spectaculair dan je snelle brein hoopt:
Niet nóg meer begrijpen, maar een kleine concrete beweging maken.
En liefst in een context die die beweging ondersteunt. Want je kunt precies weten wat je wilt en tóch steeds terugvallen in hetzelfde patroon wanneer je omgeving hetzelfde blijft.
Wat ik bij snelle denkers zie die wél in beweging komen, is daarom niet alleen dat zij ineens een briljant nieuw inzicht hebben. Er verandert iets in wat ze ervaren.
Ze spreken zich ergens uit. Ze proberen iets. Ze maken een andere keuze dan normaal. Of ze komen in contact met mensen bij wie ze zichzelf niet voortdurend hoeven uit te leggen.
En dat laatste wordt volgens mij enorm onderschat. Dat moment waarop iemand tegenover je zit en je ineens denkt:
Ooooh. Jij hebt dit dus óók.
Geen uitgebreide gebruiksaanwijzing nodig. Niet eerst bewijzen waarom iets voor jou anders werkt. Niet voortdurend aanpassen. Het masker kan een stukje af. En juist vanuit die ontspanning kan er weer beweging ontstaan.
Moet je een andere baan zoeken als je vastloopt?
Niet per se.
Dat is misschien wel een van de belangrijkste dingen die ik snelle denkers wil meegeven.
Vastlopen in je werk betekent niet automatisch dat je de verkeerde baan hebt. Het kan ook betekenen dat de manier waarop je werkt, leeft of jezelf aanpast niet meer past bij wie je geworden bent.
Misschien heb je meer autonomie nodig. Meer uitdaging. Meer betekenis. Andere mensen om je heen. Meer ruimte om op jouw manier te denken en werken. Of misschien ontdek je uiteindelijk inderdaad dat je ergens anders wilt werken.
Maar dan komt die keuze niet voort uit:
Ik moet hier zo snel mogelijk weg.
Je begint met een andere vraag:
Hoe wil ík eigenlijk dat mijn werkende leven eruitziet?
Waarom ik geloof in je werkende leven blijven herontwerpen
Voor snelle denkers zie ik vastlopen daarom vaak niet alleen als een probleem. Het kan ook een signaal zijn. Dat iets wat jarenlang werkte, niet meer werkt.
Dat je gegroeid bent. Dat je behoeften veranderd zijn. Dat je toe bent aan een volgende fase.
Niet per se aan een compleet nieuw leven. Maar misschien wel aan een volgende versie ervan.
Daarom geloof ik binnen De Rode Draad zo sterk in je werkende leven blijven herontwerpen.
Experimenteren. Ervaren. Bijsturen. Opnieuw kiezen.
Niet één keer de perfecte baan vinden en vervolgens hopen dat die de komende dertig jaar blijft passen.
Beweging is het tegengif voor de analyse-lus. Niet perfectie.
Je hebt waarschijnlijk niet nóg meer inzicht nodig
Als je jezelf herkent in dit verhaal, is de kans groot dat je inmiddels al behoorlijk goed begrijpt wat er speelt.
De vraag is dus niet alleen:
Wat moet ik nog meer over mezelf ontdekken?
Maar vooral:
Wat heb ik nodig om daadwerkelijk in beweging te komen?
Misschien heb je vooral behoefte aan andere snelle denkers.
Mensen bij wie je niet alles hoeft uit te leggen. Met wie je kunt sparren. Die andere perspectieven zien wanneer jij zelf weer even vastzit in je hoofd.
Dan is Breingenoten er voor jou.
Een plek voor snelle denkers die niet nóg meer alleen willen nadenken, maar samen willen onderzoeken, experimenteren en bewegen.
Voel je dat er iets fundamentelers mag veranderen? Dat je niet alleen wilt sparren, maar echt wilt onderzoeken hoe jouw werkende leven eruit kan zien als je stopt met jezelf in een bestaand plaatje te persen?
Dan past De Andere Route misschien beter.
Daar gaan we samen aan de slag met het herontwerpen van jouw werkende leven rondom wie jij bent, wat je nodig hebt en waar jij van gaat vliegen.
Je hoeft vandaag niet je hele toekomst uitgedacht te hebben.
Maar je mag wel stoppen met wachten tot je nóg meer weet.
Beweging is het tegengif voor de analyse-lus.
Over Monique Brouwer en De Rode Draad
Monique Brouwer is oprichter van De Rode Draad en loopbaancoach en katalysator voor snelle denkers die vastlopen in hun werk.
Ze werkt onder andere met mensen die zich herkennen in ADHD, hoogbegaafdheid, HSP en dyslexie en helpt hen ontdekken wat er schuurt, welke patronen steeds terugkomen en hoe zij hun werkende leven zo kunnen herontwerpen dat het beter past bij wie ze zijn en waar ze energie van krijgen.
Met De Rode Draad bouwt Monique aan een plek waar snelle denkers niet hoeven te leren hoe ze nóg beter in het bestaande plaatje passen, maar kunnen onderzoeken wat er gebeurt wanneer ze hun werkende leven steeds meer om zichzelf heen durven vormgeven.
