Tamara werkte tien jaar bij hetzelfde bedrijf. Deed haar werk goed. Was niet ongelukkig.
En toch.
Ze herkende zich in een snelle denker en voelde dat er meer in haar zat dan ze kwijt kon. Dat ze eigenlijk op de automatische piloot functioneerde, goed, maar leeg. Op een gegeven moment besefte ze: ik ben al zo lang bezig met volhouden, dat ik ben vergeten wat ik eigenlijk wil.
Tamara luisterde naar de podcast en we kwamen samen in een 5-tal online meetings. Ook deed Tamara mee aan de Breingenoten workshops, waarin ze in een groep herkenning vond.
In drie maanden verschoof er iets. Ze wisselde niet van baan. Ze nam ruimte in. Stelde grenzen aan haar werkdagen. Stopte met doen wat er van haar verwacht werd en begon in te richten zoals bij haar past.
Het kantelpunt? Ze liep na haar werk op het strand en dacht: ik kan niet geloven dat dit mijn leven is.
Niet als klacht. Als verbazing.
Dit is haar verhaal.
