Ik kwam hier best moedeloos binnen. Ik had geen duidelijk perspectief meer en was vastgelopen en liep daarop leeg. Ik wist gewoon niet meer welke kant ik op moest lopen. Wat mij meteen hielp, is dat het heel concreet werd. Geen eindeloos gepraat, maar gewoon: oké, wat wil je nou echt en hoe ga je dat vertellen? Het lijken kleine stappen, maar die maken echt verschil. Ik merkte dat ik weer een verhaal kreeg en daar ook meer vertrouwen in. Je merkt ook dat Monique oprecht de drive heeft om je te helpen en dat werkt aanstekelijk. Daardoor kom je zelf ook makkelijker in beweging. Het eerste deel van het traject is heel concreet. In het tweede deel werd het soms wat abstracter en was ik af en toe zoekende. Dan heb je een richting, maar nog niet helemaal helder wat je nou precies moet doen. Achteraf snap ik dat dat erbij hoort, maar op dat moment had ik soms wat meer houvast kunnen gebruiken. Wat me uiteindelijk het meest heeft geholpen, is dat er steeds perspectief bleef. Ook als ik zelf even vastzat of het niet meer zag, werd dat weer teruggebracht. Ik heb nog niet meteen een baan gevonden, maar ik voel wel dat ik nu op de goede weg zit. En dat vertrouwen had ik aan het begin totaal niet.
