Je hebt je rode draad gevonden. En nu?
In aflevering 32 ging het over hoe je jouw rode draad vindt. Superfijn als je die eenmaal hebt, want dan kun je er echt mee aan de slag.
In mijn 1:1 trajecten geef ik mensen aan het einde altijd hun rode draad mee. Die laat zien welke activiteiten je leuk vindt, waar je energie van krijgt, wat je inspiratiebronnen zijn, welke thema’s belangrijk zijn in je leven, wat je wilt achterlaten, wat je het liefst blijft doen. Maar we kijken ook naar de voorwaarden: waar moet jouw werk aan voldoen, wil je er ook echt lekker in blijven zitten?
Op een gegeven moment is dat klaar. En dan mag je.
Je rode draad als kader
Je rode draad wordt op dat moment een kader. Een raamwerk waarbinnen je alle mogelijkheden die je tegenkomt kunt leggen, om te kijken: past dit, of past dit niet? Waar past het niet, en kan ik dat misschien in overleg aanpassen? Of is het echt een no-go, een keuze waar ik niet in moet meebuigen?
Dat is een heel mooi kader om mee verder te gaan. Je hebt op dat moment je richting: een omgeving waarin je kunt kijken, een branche, een soort functie, misschien een paar benamingen voor die functie. En dan mag je daarmee gaan lopen.
Je rode draad is een pilot, geen eindpunt
Wat ik dan vaak zie gebeuren, is dat mensen willen gaan experimenteren. Zie je rode draad als een pilot. Als jouw verhaal, dat je gaat vertellen aan de wereld: op je cv, op je LinkedIn, in brieven, en vooral in gesprekken met mensen.
“Ik ben hierachter gekomen, dit is wat ik wil gaan doen.”
En dan ga je kijken wat er gebeurt. Ik geloof echt dat als je dat gaat vertellen, laten zien en ervoor gaat, je op een gegeven moment ergens komt. Dat betekent niet dat je gelijk bij de eerste reacties raak schiet. Het is eng, want het is vaak heel anders dan wat je nu doet. Maar opgeven kan pas als je het naar buiten hebt gebracht. Eerst mag je experimenteren.
Wat er gebeurt bij de eerste tegenslag
En dan gebeurt er iets interessants. Als je één keer een deksel op je neus krijgt, als iets niet meteen werkt, als je denkt “er zijn geen banen die aan mijn salaris voldoen” of “er zijn geen mogelijkheden”, dan klappen bij veel mensen ineens alle rolluiken naar beneden. Alsof er een persoon in huis is en alle rolluiken aan alle kanten dichtklappen: “dit gaat niet werken.” En dan gaat iemand weer helemaal terug naar het begin.
Terwijl zo’n deksel op je neus vaak juist informatie is. Waar je met een kleine aanpassing ook een andere kant op kunt. En het zit soms in kleine dingen. “Ik moet van negen tot vijf werken, dat is niet mijn ding.” Op welke manier zou het dan wel kunnen?
Dus vaak gaat het niet over “dit werkt niet”, maar over: op welke manier dan wel?
Laat mensen met je meedenken, maar kom niet met een half verhaal
Als je met mensen gaat spreken, wordt het ook steeds helderder. Als jij gesprekken gaat voeren, mensen en organisaties aanspreekt en zegt “dit is wat ik wil, wil je eens met mij meedenken”, vinden mensen dat vaak heel leuk om te doen.
Ik deed dit zelf ook altijd, in mijn tijd als recruiter en projectmanager recruitment. Als mensen mij belden met “ik ben op zoek, wil je even naar mijn cv kijken en meedenken welke mogelijkheden er binnen jullie organisatie zijn,” dacht ik weleens: ga eerst zelf even aan het werk.
Je wilt als recruiter, of als wie dan ook, liever iemand aan de lijn met een duidelijk verhaal. “Ik zit te denken aan projectmanagement in de energietransitie.” “Ik wil een verbetertraject doen.” “Ik zit aan misdaadjournalistiek te denken, dit is mijn rode draad, wat denk je, zie jij mogelijkheden voor mij?”
En als je dan hoort “nee, geen idee”, laat het dan niet los. Vraag door: “maar wat dan wel? Ik zie dat jullie in een interessante keten van organisaties werken, ken je misschien organisaties die beter bij mij passen?”
Volhouden en blijven bijsturen
Dit zijn de tips die ik normaal aan klanten geef, en nu gewoon gratis met je deel. Het is een kwestie van volhouden, dat pad blijven lopen, en het tijd geven.
Als je na een half jaar merkt dat het gewoon niet werkt, ga je terug naar de tekentafel. Terug naar je rode draad, en je kijkt: welke andere richting vanuit die rode draad zou beter passen? Of misschien heb je de baan al gevonden die je wilde, en denk je: misschien wil ik er nog iets naast doen, niet per se ongewoon versneden, maar gewoon kijken wat ik er nog naast kan doen waar ik veel energie uit haal.
Zo maak je eigenlijk elke dag weer keuzes, in kleine stappen. Het is niet dat je na een traject of samenwerking in één keer 180 graden anders bent. Je hebt op een andere manier leren kijken naar jezelf. Je kent je rode draad, je weet wat daarbij past. En dan komt het werk eigenlijk pas: elke dag goed kijken hoe je je leven blijft inrichten naar die rode draad, naar werk en leven waar je energie van krijgt.
Het blijft nooit “klaar”
Als je een snelle denker bent, gaat dat niet weg na een traject of na het kennen van je rode draad. Juist voor snelle denkers is het belangrijk om die dunne marge in de gaten te houden waartussen je danst: onderprikkeling aan de ene kant, overprikkeling aan de andere.
Blijf jezelf in de gaten houden. Dans ik nog binnen de lijnen, of zit ik ver in het rood? Dan is het misschien ook geen dansen meer.
Dus: blijf experimenteren, ook door onzekerheid en angst heen, en blijf bewegen naar wat jij belangrijk vindt in het leven.
🎧 Luister aflevering 33 van Breingenoten: dé Podcast. En als je nog niet weet wat jouw rode draad is, begin bij aflevering 32.
Herken je jezelf hierin, maar kom je er zelf niet helemaal uit? Elk traject bij De Rode Draad begint met een vrijblijvend Richtingsgesprek. Daarin kijken we samen waar jij nu staat en wat een logische volgende stap is: een 1:1 traject, of De Andere Route, mijn online programma voor snelle denkers.
